Ang isang bagay na mas nagpaganda nang mood ko ay ang sinabi sa akin nang nasa Ufficio. “balik ka aftr 3months at ready na ang permit mo”.

Abot tenga ang ngiti ko. Ibig sabihin kasi nun, pwede na akong umuwi nang Pilipinas basta may pamasahe ako. After 3months or more, pwede na akong magpakasaya hehe. Wala lang, ang sarap lang sa pakiramdam, ang sarap isipin ‘yung mga ala-ala nun nasa Pilipinas pa ako at excited na akong magbakasyon muli. Sana matuloy ang mga plano ko. dahil matagal ko na rin itong gusto mangyari. Sana. Sana…

Nakarating ako nang 8:30am sa Ufficio, pero dahil 11:30am pa ang appointment, ay hindi agad ako nakapasok, nanghintay ako sa labas, ang init, ang sikip, maraming tao, pawisan na ako. 3 oras ako naghintay bago ako nakapag-submit nang pictures at nakapag-finger print.

Naiwan ko pa wallet ko. Gutom na ako, ‘Di na kasi ako nakapag-breakfast pagmamadali. Buti na lang may nakasabay akong Filipina, nilibre nya ako ng sprite, mejo nahiya pa ako kasi naman ‘di o sya kilala pero nilibre pa ako. Gutom na ako nun pero ‘di na rin ako umabuso pa para magpalibre ng pagkain.

Muli, naghintay kami ng bus, after 1 hour may dumaan na. Sakto, isang sakay na lang at bahay na namin. pero lumipas ang oras.. alas 2 na nang hapon.. alas 3.. 4.. nakaidlip na ako sa tabi ng bus stop. halos 4 na oras ang hinintay ko bago dumating ‘yung bus. Gutom na ako, pagod at sobrang sakit ng ulo.

Naawa tuloy ako sa sarili ko. Para akong tanga. Tumawag ako sa Inay at Kuya ko para ipagluto man lang ako para pagdating ko ay makakakain ako. Ngunit eto, pagdating ko nang bahay.. walang pagkain.. Worse, ‘di nagluto kasi nag-ko-computer LANG pala sila.

Hay, nakakapagod. ‘Di ko makakalimutan ang araw na ‘to..

..itutuloy

I miss my “baby”.. you know “what” you are.

I miss my friends, those real ones. I miss our laugthers, some tampuhan and misundestandings. I miss how you please me, how you always want to talk to me. I miss our serious talks, small talks, kulitan talks. I miss everything.

I miss going out. I miss going to the mall with my friends here. I miss shopping. I miss eating out.

I miss being me. I miss the simple life. I miss the normal one. I miss YOU.

I miss the kid in me. I miss being me. I miss RED.

I’m very down and sad right now. Actually, i feel like crying..

Since monday, sobrang pagod na ako sa trabaho. Daming demand kasi ng boss. PAti mga bagay na ‘di ko ginagawa dati, ako na ang gumagawa kasi kelangan mas mabilis sa trabaho. Next day, ganun pa rin.. Tiring, parang ‘di ko ma-balace ang time ko kaya minsan nalilipasa na rin nang gutom at minsan todo tipid lang talaga kasi kelangan nang pera. So tuloy lang, work work work. Wednesday, walang pagbabago. Thursday, medyo nakapahinga sa umaga pero pagod naman sa gabi dahil sa trabaho sa bar.

Tapos kanina, Friday, masaya naman ako kasi wala naman problema so far. Masaya rin akong pumasok sa office kaninang umaga kahit medyo puyat pa. Sice Moday din kasi laging 3am or 4am ako nakakatulog. PAgkaapos ko magtrabaho sa office, umuwi muna ako para makakain rin, tapos prepare na para sa trabaho sa bar. Excited ako, kasi swelduhan time na naman. May madadagdag sa ipon.

Dumating ako sa trabaho, pak! sobrang hirap nang trabaho pero di ko muna inisip ko. I was thinking of the salary, parang inspirasyon. hehe. After 3 hours, tapos na sa trabaho sa bar. May sweldo na! Masaya naman ako kasi un nga, may dagdag ipon. Takbo ako kasi ‘yon train na sasakyan ko e kailangan kong abutan. Nakarating naman ako sa train station. Gutom na ako nun, bumili ako nang pagkain sa vending machine. Kuha pera sa wallet, then balik sa bulsa sa likod ng pantalon ko. Tamang tama, saktong dating ng train. Umupo ako. Kinig mp3 habang ngumunguya nang pagkain. After 2 stations, kung saan bababa ako, ay kinapa ko ang wallet ko to check on something. Pero ..

..’di ko makita. I checked my jacket, my hoodie, my pants.. everywhere pero wala. ‘Di ko talaga makita, Then i started to panic. Worried na. Kaba. Kaya bumaba ako sa station at hinintay ‘yong train pabalik sa station kung saan ako nanggaling. Nagbabakasakaling makikita ko pa dun sa upuan ang wallet ko. I needed to wait nang 11:38pm para sa last trip ng train going to that direction. Nakasakay ako sa train, nagdasal pa nga e. Umaasang makikita ko dun ang wallet ko. I arrived there. Pero..

.. WALA. . Dun na ako nagsimulang mapaluha (sensya, masama na loob ko). Nasa wallet ‘yong pera ko, ‘yong sweldo ko na kakakuhha ko lang minutes ago, ang tessera ko (monthly ticket for transpo) at mga importanteng receipt atbp bagay. Nanlambot ako sa nagyari. Nanghihinayang. ‘Yong perang pinagpaguran ko. ‘Yong perang tinitipid ko at ‘yong perang iniipon ko Nawala nang lahat.

‘Di pa ako makakauwi, wala akong ticket. Di ako makakasakay sa MRT, sa Bus.. late na. 12mn na. Wala na rin byahe. Tumawag ako sa Inay ko, sa Kuya para sunduin ako. WAla sa bahay ang kuya ko. Naiwan pa ang susi ng motor nya sa bahay. ‘Di ko na rin lam gagawin ko. Parang it was the waorst feeling ive experienced.

Ginawan nang paraan nang kapatid ko. Nanghiram sya ng kotse sa kaibigan nya para masundo ako. I felt stupid. PAbaya, ‘di nang-ingat pero ayaw ko sisihin ang sarili ko dahil lalo lang akong ma-da-down.

Ngaun nakauwi na ako. Ngayon ko nararamdaman ‘yong halaga nang pera lalo na ‘yong pinaghirapan mo.

Isang araw. Naisipan kong tawagan ang aking mga dating kaibigan na andito sa Italy. Di na kami masyadong nakakapag-bonding dahil na rin busy sa mga trabaho namin. Kinontak ko sina Weng, Danica, Nek, Stephy, Kaki at Kath (‘yong xgf ko).

‘Yong iba sumagot, ‘yung iba hindi.

‘Doon tayo mag-focus kay Kath.

RED: Hello.

KATH: Sino ‘to?

RED: Si RED ‘to.. Musta?

KATH: Sino? Sinong Red?

RED: Hala. Wala wala. Sige mangangamusta lang sana.

(binaba ko na ang fone)

Pagkatapos nang trabaho, may nakita akong txt msg sa celfone ko. Binasa ko.

“Hello, musta na kayo.. ang lamig ngaun noh? cnong pde mktxt dyan?” – xIRENEx

Una. bago ‘yong number ko. wala pang may alam nun maliban sa mga kaibigan ko na nakontak ko nun araw din na ‘yon.

‘Di ako nakareply kasi wala naman akong free txt at free lang ang meron ako. Tinawagan ko ‘yong numero. Sinagot naman at pinakinggan lang ang boses ko. Mejo naasar na ako kasi ang labo. At saan nya naman nakuha ang number ko.

After 2hours sya na mismo ang nagtxt.. sinabai nya.. “Kaano-ano mu si Kath?..   Hindi pa rin ako nagreply, wala akong load. After 2hours ulit at saktong kakatapos ko lang sa trabaho. Sya na mismo ang tumawag..

CALLER: Hello pare. Sino ‘to?

RED: Yea? Kaw sino ka? Bakit ka nagttxt?!

CALLER: Kaano ano mo ba si Kath?

RED: ‘Di ko sya kaano-ano. Saan mo nakuha ang number ko?

CALLER: Si Jaks ‘to. Ako ‘yung ama nang baby ni Kath. Kaw sino ka?

RED: Ako?! Ako si RED.. si RED.. at ‘di ko kaano-ano ‘yung naanakan mo. (pasensya, mejo asar din ako sa angas nang boses nya e)

CALLER: Ah, senyo ba sya tumuloy nun naglayas sya? Bakit mo sya tinawagan?

RED: Anong naglayas? ‘Di ko lam ang sinasabi mo. ‘Yung tawag.. oo, lahat nang ka-YFC ko tinawagan ko.. Nangangamusta lang dahil bago nga ang number ko. Kaya san mo nakuha ang number ko? Ano yan, nire-search mo? 3x ka nang nagpapanggap na Irene o kung sino pa. E kilala mo naman ako diba?

CALLER: Ang ganun ba. Okay. geh pare salamat.

LABO! anong problema nun? Palagi na lang tamang duda yan. Dati nag-away pa sila ni Kath kasi nagtxt daw ako. Selos? Oh pare. Threaten ka ba? Anong ban gproblema? Di ba nga naanakan mo na? At kasama mo pa sa bahay. Live-In na kayo e. ano bang problema? Labo.

Besides 3 years na ‘yon samen. Tapos na ‘yon. Sayo ang sa’yo. Di ko aagawin. Lalo pa ngayong nalaman kong may anak na kayo.

Kaya lang naalala ko lang ‘yong rason ni Kath kung bakit sya nakipag-break. Napapangiti na lang ako kasi related sa stiwasyon nya ngayon .. Akala ko ba ganito dapat? pero ano nangyari ngayon? tsk tsk tsk..

May isa akong kaibigan, itago natin sya sa pangalan Biboy. Si Biboy ay kinse anyos lamang. Isang binatilyong sunod ang layaw. Binibigay nang magulang ang lahat nang naisin nito. Maging ang mga bisyo nito ay suportado nang magulang. Siguro nga ganoon talaga magmahal ang mga magulang.

Naalala ko tuloy, kasama ko ang Ama ni Biboy. Namimili kami ng pagkain, lumapit sya sa akin at nagtanong..

“Magustuhan kaya ni Biboy ang tatak nang beer na ‘to?”

Nagulat ako. Naisagot ko na lang ay isang “opo”.

Isang pang pagkakataon, kasama ko naman an butihing Ina ni Biboy. Gaya nang Ama, kinukunsinti rin nang Ina ang bisyo nang anak. Sigarilyo naman ang binibili nya. Kahit mahal ang halaga.

Balik tayo kay Biboy. Nakasama ko sya nang higit isang buwan. Nagulat ako na lahat nang bago mayroon sya. PS One. PS2, PS3, PSP. Lahat nang makabagong teknolohiya. Mukhang masaya si Biboy ngunit ‘di nya maikubli ang hinanakit sa magulang. Mailap sya. May kung anong bagay na ‘di sila napagkakasunduan sa kabila nang layaw na tinatamasa nang binatilyo.

Nakausap ko si Biboy, masinsinan. May inamin sya sa aking isang bagay na sobrang komplikado. Binigyan nya ako nang dahilan kung bakit nya ginagawa ang bagay na ‘yon. Nangatwiran sya. Pinakinggan ko. Inunawa. Nangako naman sya na ‘di nya gagawin ulit ang bagay na ‘yon sa harap ko.

Lumipas ang mga araw, akala ko OK na si biboy. Akala ko, ‘yon na ang problema nya. Ngunit hindi pala. Pero bakit ‘di nya masabi sa akin. Kaibigan nya ako. Mapagkakatiwalaan. Sinubukan kong kausapin. Nahiya. Nahihirapan ipakita ang tunay na nararamdaman.

Lumipas ang mga araw, 2 buwan na ‘di kami nagkikita ni Biboy. Nagkakatxt, nakakausap sa celfone. Ka-poke sa Facebook. Matamlay sya. ‘Di ko pa rin maunawaan kung bakit? Hanggang sa dumating ang pagkakataon na napagtampi-tampi ko ang kwento.

Tama ako. Tama ang hinala ko. Si Biboy na Kinse anyos pa lamang…

NAKABUNTIS!

Awa ang naramdaman ko. Mabuting kaibigan si Biboy. Mabuting anak. Pero dahil sa kalayaang binibigay nang magulang, dahil na rin sa kagustuhang maging iba, dahil sa mga tao sa paligid nya.. nagkaganoon si Biboy. Malungkot pero blessing in disguise ika nga. Para sa mga kabataan. Unahin ang pag-aaral.

‘Di masamang magmahal, gawing inspirasyon para sa ikatatagumpay. Hindi minamadali ang buhay. Bata ka pa. Maging resposable at matalino sa bawat desisyon.

Ako’y nagbabalik sa mundo nang blogging makalipas

ang halos dalawang taong pagiging abala sa maraming bagay.

Maraming dahilan kung bakit ako natigil magsulat.

Trabaho, pag-aaral, pagkasira nang laptop at

iba pang problemang hindi ko na mabilang.

Ngunit ako’y nagbabalik muli.

Minsan ko na rin naging buhay ang blogging kaya nga ba’y

mahirap itong iwan ko iisa-tabi.

Sa ganitong paraan ko naipapahayag ang aking damdamin

tungkol sa mga bagay bagay sa aking buhay.

Mga pangyayaring masaya at malungkot.

Mga bagay na nagpapabago sa aking pagkatao.

Muli nyo akong samahan sa aking paglalakbay sa buhay manunulat.

- Red C Adriel Mendoza