Like this:

 

I’m very down and sad right now. Actually, i feel like crying..

Since monday, sobrang pagod na ako sa trabaho. Daming demand kasi ng boss. PAti mga bagay na ‘di ko ginagawa dati, ako na ang gumagawa kasi kelangan mas mabilis sa trabaho. Next day, ganun pa rin.. Tiring, parang ‘di ko ma-balace ang time ko kaya minsan nalilipasa na rin nang gutom at minsan todo tipid lang talaga kasi kelangan nang pera. So tuloy lang, work work work. Wednesday, walang pagbabago. Thursday, medyo nakapahinga sa umaga pero pagod naman sa gabi dahil sa trabaho sa bar.

Tapos kanina, Friday, masaya naman ako kasi wala naman problema so far. Masaya rin akong pumasok sa office kaninang umaga kahit medyo puyat pa. Sice Moday din kasi laging 3am or 4am ako nakakatulog. PAgkaapos ko magtrabaho sa office, umuwi muna ako para makakain rin, tapos prepare na para sa trabaho sa bar. Excited ako, kasi swelduhan time na naman. May madadagdag sa ipon.

Dumating ako sa trabaho, pak! sobrang hirap nang trabaho pero di ko muna inisip ko. I was thinking of the salary, parang inspirasyon. hehe. After 3 hours, tapos na sa trabaho sa bar. May sweldo na! Masaya naman ako kasi un nga, may dagdag ipon. Takbo ako kasi ‘yon train na sasakyan ko e kailangan kong abutan. Nakarating naman ako sa train station. Gutom na ako nun, bumili ako nang pagkain sa vending machine. Kuha pera sa wallet, then balik sa bulsa sa likod ng pantalon ko. Tamang tama, saktong dating ng train. Umupo ako. Kinig mp3 habang ngumunguya nang pagkain. After 2 stations, kung saan bababa ako, ay kinapa ko ang wallet ko to check on something. Pero ..

 

 

..’di ko makita. I checked my jacket, my hoodie, my pants.. everywhere pero wala. ‘Di ko talaga makita, Then i started to panic. Worried na. Kaba. Kaya bumaba ako sa station at hinintay ‘yong train pabalik sa station kung saan ako nanggaling. Nagbabakasakaling makikita ko pa dun sa upuan ang wallet ko. I needed to wait nang 11:38pm para sa last trip ng train going to that direction. Nakasakay ako sa train, nagdasal pa nga e. Umaasang makikita ko dun ang wallet ko. I arrived there. Pero..

 

 

.. WALA. . Dun na ako nagsimulang mapaluha (sensya, masama na loob ko). Nasa wallet ‘yong pera ko, ‘yong sweldo ko na kakakuhha ko lang minutes ago, ang tessera ko (monthly ticket for transpo) at mga importanteng receipt atbp bagay. Nanlambot ako sa nagyari. Nanghihinayang. ‘Yong perang pinagpaguran ko. ‘Yong perang tinitipid ko at ‘yong perang iniipon ko Nawala nang lahat.

 

‘Di pa ako makakauwi, wala akong ticket. Di ako makakasakay sa MRT, sa Bus.. late na. 12mn na. Wala na rin byahe. Tumawag ako sa Inay ko, sa Kuya para sunduin ako. WAla sa bahay ang kuya ko. Naiwan pa ang susi ng motor nya sa bahay. ‘Di ko na rin lam gagawin ko. Parang it was the waorst feeling ive experienced.

Ginawan nang paraan nang kapatid ko. Nanghiram sya ng kotse sa kaibigan nya para masundo ako. I felt stupid. PAbaya, ‘di nang-ingat pero ayaw ko sisihin ang sarili ko dahil lalo lang akong ma-da-down.

 

Ngaun nakauwi na ako. Ngayon ko nararamdaman ‘yong halaga nang pera lalo na ‘yong pinaghirapan mo.

 

Advertisement